Mənim adım Ayseldir, iyirmi altı yaşım var və Göyçayda valideynlərimin nar bağının yanındakı kiçik evdə yaşayıram. Bu yerdə böyümüşəm, bu yerdə hər daş-torpağı tanıyıram, hər ağacın adını bilirəm, çünki atam hər nar ağacına ayrı-ayrı ad qoyub, sanki onlar onun övladlarıdır. Atam deyir ki, nar ağacı elə bir ağacdır ki, ondan nar alasan da, kölgəsində oturasan da, hətta qışda çılpaq qalanda da ona baxmaq adamı rahatlaşdırır. Mən də uşaq vaxtı həmin bağda saatlarla oynayardım, torpaqla işləyərdim, narı barmaqlarımla yarardım, qırmızı suyu əllərimə axıdıb sonra uzun-uzadı gülerdim. Amma indi bağ başqadır, atam xəstələnib, işləyə bilmir, anam isə yalnız mətbəxdə və həyətdə işləri görür. Ona görə də bizim ailə üçün nar satışı artıq əvvəlki kimi gəlir gətirmir və mən də ona görə kiçik bir dükanımızda işləyirəm, orada nar suyu, nar mürəbbəsi, quru meyvə satıram. Günlərim bu şəkildə keçir — səhər dükana, axşam evə, gecə isə öz otağımda tək qalıram, çünki qardaşım Almaniyaya oxumağa gedib, bacım isə evlidir, Bakıda yaşayır. Bəzən elə olur ki, bu sükut məni boğur, çünki mən gənc qızam, mənim yaşımda olanlar şəhərlərdə əylənirlər, gedirlər, gəlirlər, mən isə burada qalmışam, nar bağının ortasında, sanki zaman məndən yan keçmişdir.
Keçən ilin sentyabrında, nar yığımı başlayanda, bir axşam işdən qayıtdım, anama kömək etdim, şam yeməyini hazırladıq, atama dərmanını verdik və mən öz otağıma keçdim. Otağım kiçikdir, divarı köhnə kağızlarla örtülüdür, pəncərədən nar bağının bir hissəsi görünür, çölə çıxanda isə uzaqdan dağlar görünür. Mən yerimə uzandım, telefonumu götürdüm və sosial şəbəkələrdə gəzməyə başladım. Birdən bir reklam çıxdı qarşıma, onlayn oyunlarla bağlı bir şey, və orada yazılmışdı https://pa-partners.org mostbet ios, hansı ki mən ilk dəfə bu ifadəni oxuyanda düşündüm ki, bu nə deməkdir, yəni bu, iPhone üçün nəzərdə tutulub, yoxsa nə? Mənim telefonum iPhone-dur, atası mənə iki il əvvəl hədiyyə etmişdi, ona görə maraqlandım və barmağımla toxunub açdım. Oxudum, araşdırdım, gördüm ki, bu, bir oyun platformasıdır və orada müxtəlif oyunlar var, istəsən oynayarsan, istəməsən yox. Mən əvvəllər belə şeyləri heç eşitməmişdim, çünki bizim qəsəbədə bu barədə heç kim danışmaz, anam deyərdi ki, qızlar belə şeylərlə məşğul olmazlar, amma mən artıq uşaq deyiləm, mən iyirmi altı yaşında bir qadınam və öz qərarımı özüm verə bilərəm.
İlk günlərdə mən sadəcə baxırdım, heç nə etmirdim. Axşamlar işdən gələndən sonra oturub oyunları araşdırırdım, qaydaları oxuyurdum, hansı oyunun necə işlədiyini anlamağa çalışırdım. Çünki mənim təbiətim belədir, mən tələsmərəm, mən əvvəlcə öyrənməliyəm, sonra addım atmalıyam. Atam da mənə belə öyrədim, deyirdi ki, qızım, həyatda hər şeyi tələsik etsən, heç vaxt doğru nəticə almazsan, nar ağacı da belədir, onu tez yetişdirmək istəsən, dadsız olar, amma səbr etsən, şirin olar. Mən bu prinsipi yadda saxladım və bu oyunlara da tətbiq etdim. Bir həftə sonra qərar verdim ki, bir cəhd edim və cəmi on manat qoydum, çünki bu, mənim üçün bir axşam yeməyinin pulu idi, itirsəm də, heç nə olmazdı.
İlk oyunum çox sadə idi, qaydaları tez başa düşdüm, amma yenə də uduzdum. Sonra ikinci, üçüncü, dördüncü, ard-arda uduzdum və on manatım altı manata düşdü. Mən əsəbiləşmədim, əksinə güldüm və öz-özümə dedim ki, Aysel, sən axmaqsan, nar bağının ortasında oturmusan və burada pul itirirsən. Amma elə həmin anda, sonuncu cəhdi edim deyə düşündüm və iki manat mərc etdim. Ekranda nəticə açıldı və mən donub qaldım — uduş. Kiçik bir uduş idi, cəmi səkkiz manat, amma o an mənim üçün elə bir hiss idi ki, sanki qaranlıq bir otaqda işıq yandı. O gecə yatağa uzandım və uzun müddət tavana baxdım, beynimdə həmin an fırlanırdı və mən başa düşmədim ki, bu nə idi — sadəcə şans, yoxsa nəsə başqa.
Sonrakı günlərdə mən bu işi ciddi qəbul etməyə başladım və gördüm ki, mostbet ios versiyası həqiqətən də çox rahatdır, çünki mən telefonumu hər yerdə yanımda gəzdirirəm və istənilən vaxt, istənilən yerdə bir neçə dəqiqə oynaya bilirəm. Dükanda müştərilər arasında fasilə olanda, evdə anama kömək edəndən sonra, hətta atamın yanında oturub onunla söhbət edərkən belə, telefonumu götürüb bir neçə dəqiqə oynaya bilirəm. Bu, mənim üçün bir növ rahatlıq oldu, çünki əvvəllər axşamlar nə edəcəyimi bilmirdim, indi isə həmin vaxtları maraqlı keçirə bilirdim. Bir həftə sonra balansımı yoxladım və gördüm ki, on manatım qırx manata çevrilib. Böyük pul deyildi, amma mənim üçün əhəmiyyətli idi, çünki bu, mənim ilk real qazancım idi və mən başa düşdüm ki, əgər ağıllı oynasam, buradan həm zövq ala, həm də bir az qazana bilərəm.
İki həftə sonra ilk böyük uduşum gəldi və o gecəni heç vaxt unutmayacağam, çünki o gecə həm də nar bağının son yığım gecəsi idi. Gündüz bütün günü atamla, anamla birlikdə nar yığdıq, əllərim qırmızı idi, arxam ağrıyırdı, amma ürəyim xoş idi, çünki bu il nar yaxşı yetişmişdi. Axşam yeməyindən sonra mən öz otağıma keçdim, pəncərəni açdım, çöldən sərin külək gəlirdi, nar ağaclarının yarpaqları xışıldayırdı və mən telefonumu götürüb asta-asta oynamağa başladım. Birdən ekranda elə bir kombinasiya açıldı ki, mən nəfəs almağı unutdum. İki yüz manat. İyirmi altı yaşımda ilk dəfə belə bir pulu bir anda qazandım və o an mən nə edəcəyimi bilmədim. Ayağa qalxdım, otaqda gəzdim, sonra yenidən oturdum, telefonu yoxladım, ekranı bir neçə dəfə yenilədim, çünki inanmırdım. Sonra anamı çağırdım və dedim ki, ana, bir şey deyəcəm, amma heç kimə demə. O, yuxulu səslə soruşdu ki, nə olub, mən isə dedim ki, qazandım, iki yüz manat qazandım. O bir neçə saniyə susdu, sonra dedi ki, Aysel, sən dəli olmusan? Mən güldüm və dedim ki, yox, ana, mən dəli olmamışam, sadəcə telefonumda bir oyun oynayırdım və qazandım. O inanmadı, dedi ki, yəqin yuxu görürsən, get yat. Amma mən yatmadım, səhərə qədər oyanıq qaldım, çünki beynimdə həmin ekran, həmin rəqəm, həmin an fırlanırdı və mən başa düşdüm ki, bu, sadəcə pul deyil, bu, bir həyəcan, bir sevinc, bir həyatın kiçik bir parçasıdır.
Ertəsi gün pulu çıxartdım və heç bir problem olmadı, bir neçə saat ərzində kartıma köçdü. O pulu nə etdiyimi soruşsanız, deyim: yüz manatı atamın dərmanlarına xərclədim, çünki onun dərmanları bahadır və biz hər ay çətinliklə alırıq. Əlli manatı anama verdim, dedim ki, ana, bu sənin üçündür, özünə nə istəyirsən al, sən illərdir özünə heç nə almırsan. Qalan əlli manatı isə xərcləmədim, banka qoydum, dedim ki, bu, mənim ehtiyatımdır, gözlənilməz bir gün üçün, bəlkə toyum olar, bəlkə nəsə lazım olar. Atam soruşdu ki, Aysel, bu pul haradan gəldi? Mən düzünü dedim, dedim ki, ata, bir onlayn platformada qazandım, mostbet ios deyilən bir yerdə oynayıram, sadəcə əylənirəm, çox pul xərcləmirəm. O əvvəlcə narahat oldu, dedi ki, qızım, bu işlər təhlükəlidir, eşitmişəm ki, insanlar hər şeylərini itirirlər. Mən ona dedim ki, ata, qorxma, mən həddi bilirəm, mən heç vaxt itirdiyimdən artıq xərcləmirəm, mən həmişə qazandığımı bir kənara qoyuram. O bir az rahatlaşdı, amma yenə də hər dəfə məni telefonla görəndə soruşur ki, qızım, bu gün nə qədər uduzdun, mən də gülüb deyirəm ki, bu gün heç nə, sadəcə oturub baxdım.
Düzünü deyim, bu təcrübə mənə çox şey öyrətdi və ən əsası, mən öz xarakterimi daha yaxşı tanıdım. Mən həmişə düşünürdüm ki, mən səbirli qızam, çünki nar bağında saatlarla işləyə bilirəm, heç nə demədən, sadəcə gözləyə bilirəm, amma bu oyunlar göstərdi ki, mənim səbrim də bir həddə qədərdir. Bir dəfə elə oldu ki, ard-arda beş əl uduzdum və içimdə bir səs dedi ki, davam et, indi mütləq qazanacaqsan, mərcini artır. Mən o səsi dinləmədim. Telefonu yerə qoydum, durub pəncərənin yanına getdim, çölə baxdım, nar ağacları qaranlıqda yırğalanırdı, ay işığı onların üstünə düşürdü və mən özümə dedim ki, Aysel, bu gün kifayətdir, sabah yeni gündür, sabah yenidən cəhd edərsən. O gecə yatdım, səhər durdum, dükana getdim və axşam qayıdanda gördüm ki, dünənki uduşlarım hələ də yerindədir, heç nə itirməmişəm. Bu, mənə bir dərs oldu — heç vaxt qəzəblə, əsəbiliklə oynammaq lazım deyil, çünki o zaman beynin deyil, hisslərin qərar verir və hisslər həmişə doğru qərar vermir.
İndi mən hər gün, xüsusən də axşamlar, telefonumu götürüb bir az oynayıram. Bu, mənim üçün bir rituala çevrilib, necə ki əvvəllər axşamlar darıxırdım, indi həmin saatlarda özümü məşğul edirəm, beynimi işlədirəm, vaxtı maraqlı keçirirəm. Çox vaxt uduzuram, bəzən qazanıram, amma ən əsası odur ki, mən bu prosesdən zövq alıram və heç vaxt ailəmə, işimə zərər vermirəm. Bu oyunlar mənə təkcə pul qazandırmır, həm də beynimi işlədir, yaddaşımı gücləndirir, çünki müxtəlif oyunlar var, hər birinin öz qaydası var, onları yadda saxlamaq lazımdır, strategiya qurmaq lazımdır. Mən özümü bir növ gənc hiss edirəm, elə bil ki, yenidən məktəbə gedirəm, yeni bir fənn öyrənirəm, sadəcə bu dəfə sinif yoldaşlarım yoxdur, müəllim də mən özüməm. Bir dəfə bacım Günay Bakıdan gəldi, bir neçə gün bizdə qaldı və bir axşam gördü ki, mən telefonumda nəsə edirəm, soruşdu ki, Aysel, nə edirsən? Mən dedim ki, bacı, onlayn oyunlar oynayıram, mostbet ios deyilən bir platformada. O təəccübləndi, dedi ki, Aysel, sən dəli olmusan? Mən güldüm və dedim ki, yox, bacı, mən dəli olmamışam, mən sadəcə özümə bir məşğuliyyət tapmışam, sən də istəsən, sənə də öyrədərəm. O tərəddüd etdi, sonra dedi ki, yox, mən qorxuram, mənim ər deyir ki, bu işlər təhlükəlidir. Mən ona dedim ki, hər şey təhlükəlidir, əgər sən həddi bilmirsənsə, hətta nar yemək də təhlükəlidir, amma mən həddi bilirəm, mən heç vaxt artıq xərcləmirəm, mən həmişə qazandığımı bir kənara qoyuram.
Bir gün elə oldu ki, ard-arda bir neçə gün uduzdum və özümü çox pis hiss etdim, hətta bir anlıq düşündüm ki, bəlkə bu işi tamamilə dayandırım. O günlərdə atama dedim ki, ata, mən bir neçə gün pis keçirdim, pul itirdim. O dedi ki, qızım, sənə demədim, bu işlər təhlükəlidir? Mən dedim ki, ata, itirdiyim pul elə böyük deyildi, sadəcə iyirmi manat idi, amma mənim üçün məsələ pul deyil, məsələ odur ki, mən özümü idarə edə bilmirəm. O bir az susdu, sonra dedi ki, Aysel, sən mənim qızımsan, sən həmişə ağıllı olmusan, özün qərar ver, amma unutma ki, həyatda hər şeydə balans olmalıdır, nar ağacı da belədir, çox su versən çürüyər, az su versən quruyar, ortasını tapmaq lazımdır. O sözlər mənə çox təsir etdi və mən özümə söz verdim ki, heç vaxt həddi aşmayacam, heç vaxt ailəmi unutmayacam, heç vaxt bu oyunu həyatımın mərkəzinə qoymayacam. O gündən sonra mən daha diqqətli oldum, hər gün limit qoydum, hər həftə öz hesabatımı yoxladım və gördüm ki, əgər ağıllı oynasam, bu, həqiqətən də sadəcə bir əyləncədir, başqa heç nə.
Bu gün mən geriyə baxıram və düşünürəm ki, bəlkə də bu, sadəcə bir təsadüf idi, bəlkə də heç nə olmayacaqdı, əgər o axşam qarşıma o reklam çıxmasaydı, əgər mən o ifadəni oxuyub maraqlanmasaydım, əgər o on manatı qoymasaydım. Amma oldu və mən bundan şikayət etmirəm, əksinə, şükür edirəm, çünki bu təcrübə mənə çox şey öyrətdi. Birincisi, səbir, çünki hər şeyin öz vaxtı var, tələsmək heç vaxt yaxşı nəticə vermir. İkincisi, özünü idarə etmək, çünki hər şeyin həddi var, həddi aşanda həzz əzaba çevrilir. Üçüncüsü, həyatın kiçik anlarından zövq almaq, çünki bəzən ən böyük sevinc sadəcə gözləmə anında olur. Və nəhayət, mən öyrəndim ki, nar bağının ortasında yaşamaq o qədər də pis deyil, əgər sənin yanında telefonun varsa və sən özünə maraqlı bir məşğuliyyət tapmısansa. Mən bu məşğuliyyəti tapdım və bu, mənə təkliyimi unutdurdu, mənə axşamlarımı maraqlı etdi, mənə yeni bir həyəcan verdi və mən bu həyəcandan zövq alıram. Sonda sizə bir şey demək istəyirəm: həyat çox qısadır və onu darıxdırıcı keçirmək axmaqlıqdır, xüsusən də kiçik bir qəsəbədə, xüsusən də tək qalanda. Əgər siz də mənim kimi özünüzü tək hiss edirsinizsə, bəlkə bir cəhd edəsiniz, bəlkə özünüzə bir hobbi tapasınız, bəlkə yeni bir dünya kəşf edəsiniz. Amma unutmayın, hər şeydə olduğu kimi, burada da əsas şey balansdır. Özünüzə limit qoyun, əylənin, qazanın, itirin, amma heç vaxt həyatınızın digər sahələrini unutmayın, çünki ən böyük uduş, əslində, sağlam və xoşbəxt bir həyatdır. Mən bunu iyirmi altı yaşımda, nar bağının yanındakı kiçik otağımda, telefon ekranının işığında öyrəndim və bu gün özümü hər zamankından daha yaxşı hiss edirəm. Ümid edirəm ki, siz də öz yolunuzu tapacaqsınız, istər oyunlarda, istər həyatda, istərsə də hər ikisində. Uğurlar!
